نعمت آزادی در همه سطوح و زمینه ها چیزی نیست که بصورت یک بسته شکیل توسط حاکمان یا بیگانگان و یا با جنگ و خشونت و حتی انقلاب به مردم داده شود. بدست آوردن آن نیازمند مبارزه مدنی و مطالبه فراگیر آن توسط مردم است و البته هزینه های آن را نیز باید بپردازیم. این را می توان در تاریخ کشورهایی که مهد مردم سالاری هستند نیز مشاهده کرد و دید که در همان سرزمین ها، روزی روزگاری برده داری رواج داشته حقوق بشر بسادگی نادیده گرفته میشده و یا زنان و سیاهان حق رای و تملک داریی را نداشته اند اما در سایه مبارزه و تلاش و نثار خون، خواهان تغییر شده و اکنون از نعمت آزادی برخوردار گشته اند و حالا کارشان به جایی رسیده که داعیه صادرات دموکراسی و نظارت بر رعایت حقوق بشر در سایر کشورها را دارند.

امروز کشور ما در شرایط نامناسب اقتصادی، فرهنگی و اعتبار بین المللی قرار گرفته است و کرامت و حرمت ایرانیان در بین ملل دیگر شکسته شده، جامعه مدنی محقق نشده و بسیاری از مطالبات اقلیت ها و طبقات مختلف اجتماع بی پاسخ مانده، آزادی بیان تنزل یافته، تملق و نفاق فراگیر گشته و ...

در این شرایط این مملکت نیازمند مجاهدتی دیگر است. ما باید  پاسخگوی تاریخ و نسل های بعد باشیم. در شرایطی که احزاب و تشکل های مدنی هنوز جایگاه خود را نیافته اند و نظارت سخت گیرانه راه را برای ورود بسیاری از شایستگان به عرصه انتخابات ریاست جمهوری بسته است باید که به حداقل ها بسنده کرد و به آینده و بوجود آمدن فضایی بهتر برای مطالبه خواست های خود امیدوار بود. آیا می توان شرایط قبل از دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی را با فضای حاکم بر دوره وی مقایسه کرد؟ بنابراین میبینید که انتخاب فرد مناسب میتواند گامی هر چند کوچک در راه تحقق آرزوهای دیرینه مان باشد و بهتر از خاموش نشستن و نظاره ی به قدرت رسیدن افراد فاقد صلاحیت است چرا که در سایه عدم مشارکت گسترده ما مردم است که شرایط برای پیروزی آنها فراهم می شود.

امید است با بسیج گسترده همه نیروهای فعال و خاموش جامعه ایران برای حمایت از میر حسین موسوی که مورد حمایت محمد خاتمی است و دارای تجربه ای گرانقدر در شرایط سخت جنگ در اداره ایران عزیز است و نیز دارای افکاری بازتر و نگاهی دلسوزانه تر و البته معتدل تر و سنجیده تر از سایر کاندیداها ست شاهد افزوده شدن برگ زرین دیگری در تاریخ مبارزات مردم ایران برای تحقق مطالبات خود باشیم در غیر اینصورت نمی دانم تاریخ چگونه در مورد ما قضاوت خواهد کرد و فرزندانمان چگونه سکوت و خاموشی ما را خواهند بخشید!

آیا درسها و سرفصلهای آنها در زندگی بکار نخواهد رفت؟ آیا دروسی همچون ۱- معارف اسلامی و قرآن، ۲- زبان های عربی و انگلیسی، ۳- ریاضیات، شیمی، فیزیک و زیست شناسی، ۴- علوم اجتماعی و انسانی، تاریخ، جغرافیا، ادبیات و ... با افزایش سن و ورود به جامعه و بر عهده گرفتن نقشی درآن به کار نخواهد آمد. پس چرا علاقه به یادگیری در بسیاری از  دانش آموزان وجود ندارد و تنها برای ارتباط با دوستان و از روی اجبار به به مدرسه میروند؟ چرا بعد از ساعات مدرسه کمتر به کتاب نگاه می اندازند مگر از روی اجبار تمرین و مشقی داشته باشند که آن هم از روی کتاب های راهنما و حل المسائل رو نویسی شده یا از دوستان گرفته میشود؟ چرا تنها شب امتحان مطالعه معنا می یابد؟ چرا بعدها تنها برای عبور از کنکور جنبه های تستی محتوای کتاب های درسی را مطالعه میکنند نه برای یادگیری؟ چند درصد از ماها بعد از عبور از کنکور کتاب هایمان را نگه میداریم؟

آیا واقعا گواهی پایان تحصیلات متوسط یا همان دیپلم کم ارزش است؟ بنده بسیاری از اطلاعات عمومی و غیر تخصصی امروز خود را مرهون تحصیلات متوسطه و حتی قبل از آن هستم. درست است که در دوره کارشناسی نیز دروس عمومی وجود دارد اما عمق و تداوم دبیرستان را ندارد و دانشجویان به آن توجه لازم را نمی کنند و منتظرند تا دروس اختصاصی را بگیرند و یا برای فارغ التحصیل شدن به گذراندن یا به اصطلاح پاس کردن آنها مجبورند.

ریشه مشکل را در جای دیگری باید جست. ما به گذراندن دروس و رفتن به کلاس های بالاتر به مانند گذر از نردبان ترقی! می نگریم غافل از اینکه به معنا و مفهوم ترقی حقیقی، هدف زندگی، تحصیل و کار توجه داشته باشیم. آیامی توان بخش های پائینی نردبان را که فرد از آن عبور کرده برید با این فرض که دیگر نیازی به آنها نیست؟ در اینصورت نردبان و فرد بالارونده فرو خواهد افتاد چرا که تکیه گاهش از بین رفته است. بسیاری از ماها نیز اکنون فرو افتاده ایم اما بر آن آگاهی نداریم و سرانجام این غفلت، پشیمانی است.

آیا گرفتن گواهینامه (مدرک تحصیلی) ترقی محسوب میگردد یا افزودن بر دانسته های خود و بکار بستن دانسته ها و موفقیت در نقشی سازنده که فرد در جامعه به عهده دارد، تحول و رشد فکری، شناخت و درک بیشتر مفاهیمی همچون هستی، هدف از زندگی، انسان و خدا. آیا افراد کم سواد اما دارای درجات دانشگاهی می توانند نقشی سازنده و مفید را در جامعه بازی کنند؟ یا فردی که پخته نگردیده و از معرفت حقیقی تهی است می توانند نقش خود را متعهدانه انجام دهد و دچار لغزش نگردد؟

آیا دست یافتن به مقامات بالا در سلسله مراتب اداری، ارتباط و نشست و برخواست با افرادی که از دید جامعه افراد مهمی محسوب میشوند ترقی حقیقی است!؟ در اینصورت آیا اعتبار و جایگاه شما نزد جامعه وابسته به مقام و نفوذ شماست یا شخصیت خود شما فارغ از مقام، نفوذ، قدرت، سرمایه؟ آیا جامعه به شما احترام میگذارد یا به پست و مقام و ثروت شما؟

چرا پول را را کعبه آمال و آرزوهای خود قرار داده ایم و داشتن مقدار زیاد آن را ترقی به شمار می آوریم؟ آیا پول هدف است یا وسیله؟ اگر وسیله است آیا وسیله راحتی، فخر فروشی، ارضا نفس است یا وسیله رسیدن به آرمان های ارزشمند زندگی مان که آن نیز چیزی نیست جز تلاش در جهت رسیدن به کمال انسانی، خدمت به همنوع، پروش نسلی صالح و کارا و در نهایت وداع رضایتمندانه دنیا.