در جزیره معیار مکان یابی برای بنای مساجد این است که هر مسجد سکنه موجود در شعاع تقریبی ۲۰۰ متری خود را پوشش دهد تا مردم به آسانی بتوانند پیاده در اوقات پنج گانه به مسجد بروند. حال اگر در منطقه از روستا باشد که با نزدیک ترین مسجد بیش از این فاصله داشته باشند و جمعیت آن نیز به عددی که در قبل از این محاسبه شد یعنی ۱۵۰ نفر مرد برسند اهالی همت گماشته و با جمع آوری کمک از خود منطقه و خارج از آن به ساخت، تعمیر یا تجهیز مسجد همت می گمارند.

بسیاری از مواقع نیز افراد قبل از وقاتشان وصیت میکنند که بعد از وفاتشان با اموال نقدی یا غیر نقدی که از آنها باقی میماند مسجدی بنا گردد یا در تعمیر مسجدی صرف شود. این قصد حتی در بسیاری از موارد در زمان حیات افراد نیز صورت میگیرد. لذا وقتی که وجه کافی برای بنای مسجد فراهم گردد باید مسجدی بنا ساخت لذا بیش از نیاز مسجد ساخته میشود.

البته بعضا دیده میشود که افراد سود جویی نیز با هدف بردن سهمی از وجوه جمع آوری شده برای ساخت یا تعمیر مسجد اقدام به جمع آوری و ساخت یا تعمیر مسجد میکنند.

دو آموزه دینی مبتنی بر روایات پیامبر اکرم (ص) در  تعدد مساجد دخیل است:

• هرمسلمان به ازای هر قدمی که در راه مسجد برای ادای نماز بر میدارد برای وی پاداش و ثواب منظور میشود.
• بهترین باقیات الصالحات، ساخت مسجد است چرا که به ازای هر رکعتی که توسط هر فرد در آن مسجد نماز گذارده میشود به سازنده آن ثواب تعلق میگیرد.

بنابراین تاکید بر رفتن پیاده به مسجد و وجود وجوه کافی برای ساخت و تعمیر مساجد باعث شده است که بیشترین توجه به این مقوله صورت گیرد.

متاسفانه این فرهنگ باعث غفلت از بسیاری از امورات مهم دیگر گردیده است. مثلا بسیار نادر است که وجوهات خیریه ای برای ساخت مدرسه و یا درمانگاه و بیمارستان در جزیره صرف گردد و حال آنکه بسیاری از مناطق و روستاها بخاطر نبود این امکانات، آموزشی-درمانی با مشکلاتی دست و پنجه نرم میکنند.

امید است با آسیب شناسی فرهنگی و اصلاح تفکراتمان آن بتوانیم ضمن توجه به توسعه همه جانبه، شاهد افزایش آگاهی، رفاه و رشد معنویات باشیم.

هر کدام از این خیزهای قیمتی بر سایر هزینه ها تاثیر گذار بوده و هزینه های زندگی (که اجاره مسکن سهم عمده ای از سبد هزینه های خانواده ها را به خود اختصاص داده است) را افزایش داده به همراه تورم بالای سالهای اخیر، همگی دست به دست هم داده و باعث کاهش بیشتر قدرت خرید خانوارها شده است و از سوی دیگر امکان صاحب خانه شدن را به شدت کاهش داده است.

اکنون بازار راکد است و مجتمع سازان در فروش واحدهای خود با مشکلات جدی روبرو هستند. اما اگر یک سال گذشته را مرور کنیم در خواهیم یافت که اگر چه مجتمع تجاری سیتی سنتر قشم طی مدت کوتاهی (در طول دو روز) به فروش رفت و پس از آن قیمتها افزایش یافت این باعث گشت سرمایه گذاران دیگری جذب ان شده و به امید فروش فوری واحدهای خود اقدام به تعریف و پیش فروش 6 مجتمع نمودند اما به ناگاه روی دیگر سکه ظاهر شد و سرمایه گذاران در گل ماندند.

اگر بصورت سر انگشتی تعداد واحدهای این مجتمع ها را با هم جمع بزنیم متوجه خواهیم شد که تعداد واحدهای در دست احداث حدود 2 برابر واحدهای تجاری موجود است که بسیاری از آنها همچون مجتمع های سیمرغ، راه ابریشم، پاسارگارد و نخل زرین هم اکنون خالی بوده و رونقی ندارند. حال چگونه است که سازمان منطقه آزاد قشم مجوز ساخت این تعداد مجتمع تجاری که بطور متوسط هر کدام 1000 واحد تجاری  (از ۴۵۰ تا ۱۵۰۰ واحد) را در بر میگیرد را صادر نموده است؟

آیا جز این می توان گفت که سازمان تنها به فکر فروش زمین و درآمد زایی و اعلام آمارهای آنچنانی برای جذب سرمایه در منطقه میباشد؟

چه کسی پاسخگوی خریداران این غرفه ها  و راکد شدن سرمایه و پس انداز آنها خواهد بود اگر نتوانند آنها را بر اساس زمان پیش بینی شده تحویل بگیرند؟

بر اساس شنیده ها، بسیاری از این خریداران نیز توان پرداخت اقساط غرفه ها را تا انتها ندارند. و تنها بر اساس جو کاذبی که که سازمان نیز در آند سهم داشته است برای کسب سود بالا از افزایش قیمت آنها در کوتاه مدت و سپس فروش آن، اقدام به پیش خرید کرده اند.

آیا بهتر نبود با سیاست درست و اقتصادی از سوی سازمان، پس انداز این گونه افراد به سمت دیگری که برای جامعه مفید باشد هدایت می شد؟

نمی دانم آیا روزی خواهد رسید که ما مردم بجای تفکر سفته بازی و نوسان گیری در بازارهایی همچون ملک، خط موبایل، سکه و از این قبیل، به فکر انجام کارهای سازنده  و مولد باشیم.

قطعا این نیازمند یک انقلاب ذهنی درباره مسائلی همچون خوشبختی، پول، کار و مفاهیمی از این قبیل است که در کوتاه مدت اتفاق نمی افتد. البته اصلاع نوع نگاه مدیریتی سازمان منطقه آزاد دست ما نیست اما می توانیم تفکر خود را اصلاح کنیم شاید که فرزندان ما از نتایج آن بهره مند شوند.